Podejmując się opieki nad pacjentami z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit (NChZJ), musimy mieć na uwadze ważne kwestie dotyczące seksualności, płodności i antykoncepcji, które mogą wpływać na ogólny stan zdrowia i samopoczucie pacjentów.
Przetoki należą do powszechnych powikłań choroby Leśniowskiego-Crohna. Występują one u około 23 % pacjentów1 – mogą się pojawić zarówno jako pierwszy objaw lub jako późne powikłanie.
Pod pojęciem leczenia biologicznego kryje się kolejny etap terapii pacjentów z nieswoistymi zapaleniami jelit. Jest on dedykowany chorym, którzy nie odpowiadają na leczenie standardowe.
Pacjent, który jest kwalifikowany do programu terapeutycznego leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego musi mieć wykonany szereg badań – laboratoryjnych, radiologicznych oraz endoskopowych.
Wyłonienie stomii nie jest ani rutynowym, ani tym bardziej obowiązkowym elementem postępowania chirurgicznego u pacjentów z przetoką okołoodbytniczą w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna.
Duża skłonność do remisji i nawrotów oraz uszkodzenie tkanek w następstwie zapalenia to znamienne cechy przetoki odbytu o etiologii „crohnowskiej” sprawiające, że leczenie jest wieloetapowe i wymaga interdyscyplinarnej opieki.
Przetoka odbytu to patologiczny kanał łączący odbyt lub końcowy odcinek odbytnicy ze skórą. Przetoka może powstać spontanicznie w następstwie zapalenia gruczołów przyodbytniczych, wówczas mówimy o tzw. etiologii kryptogladularnej lub też być jednym z objawów chorób zapalnych jelit przede wszystkim choroby Leśniowskiego-Crohna.
Kiedy pacjent słyszy diagnozę – nieswoista choroba zapalna jelit – wszystko zaczyna się układać w całość. Okazuje się, że powracający ból brzucha nie jest zwyczajnym bólem.
Choroba Leśniowskiego–Crohna (ChLC) to przewlekła choroba zapalna, należąca do grupy nieswoistych chorób zapalnych jelit, w przebiegu której może dochodzić do zajęcia procesem chorobowym całej ściany przewodu pokarmowego.
