Porozmawiajmy o IDB seria 2 odcinek 7. 

Porozmawiajmy o IDB seria 2 odcinek 8. 

Porozmawiajmy o IDB seria 2 odcinek 9. 

• Komunikacja pacjenta z lekarzami zaangażowanymi w proces jego leczenia  
• Na czym, zdaniem pacjentów, powinna się opierać dobra komunikacja z lekarzem

Przetoki należą do powszechnych powikłań choroby Leśniowskiego-Crohna. Występują one u około  23 % pacjentów¹ – mogą się pojawić zarówno jako pierwszy objaw lub jako późne powikłanie.

Pod pojęciem leczenia biologicznego kryje się kolejny etap terapii pacjentów z nieswoistymi zapaleniami jelit. Jest on dedykowany chorym,  którzy nie odpowiadają na leczenie standardowe.

Pacjent, który jest kwalifikowany do programu terapeutycznego leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego musi mieć wykonany szereg badań – laboratoryjnych, radiologicznych oraz endoskopowych.  

Wyłonienie stomii nie jest ani rutynowym, ani tym bardziej obowiązkowym elementem postępowania chirurgicznego u pacjentów z przetoką okołoodbytniczą w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna.

Duża skłonność do remisji i nawrotów oraz uszkodzenie tkanek w następstwie zapalenia  to znamienne cechy przetoki odbytu o etiologii „crohnowskiej”  sprawiające, że leczenie jest wieloetapowe i wymaga interdyscyplinarnej opieki.

Przetoka odbytu to patologiczny kanał łączący odbyt lub końcowy odcinek odbytnicy ze skórą. Przetoka może powstać spontanicznie w następstwie zapalenia gruczołów przyodbytniczych, wówczas mówimy o tzw. etiologii kryptogladularnej lub też być jednym z objawów chorób zapalnych jelit przede wszystkim choroby Leśniowskiego-Crohna.